நஞ்சுண்டன் நாடு

கழுத்தில் தேக்கிக் கொண்டான்
விஷத்தைச் சிவபெருமான்
நானோ பொடியன்
உலகிலிருக்கும் துக்கங்களையெல்லாம்
உறிஞ்சி நெஞ்சில் வைத்தேன்
மேலோர் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக
கொடுத்த நஞ்சை
துப்ப முயன்றேன் முடியவில்லை
உடலெல்லாம் பரவிவிட்டது
மனதை எவ்வளவு தான் வெளுத்தாலும்
மற்றவர்களுக்கு என்னில்
நீலம் பாரித்த நஞ்சே தெரிகிறது
அவர்களும் நஞ்சையே உண்டவர்கள்
கண்களிலும் நஞ்சையே கொண்டவர்கள்
நஞ்சுண்டவன் நாட்டில்
தஞ்சம் கொண்டால்
மிஞ்சுவது எது?

இளமையில் வதை

கள்ள நோட்டுகளைப் போல
நடுவில் நுழைந்து விடுகின்றன
தவறுகளின் நினைவுகள்
கண்கள்,, மனம் கூசும்படியாக..
பதுக்கி வைத்து ரகஸியமாகக் கடத்த வேண்டியிருக்கிறது
அவற்றை..

நம்மால் துயருற்றவர்கள்
கதவுகளைத் தட்டிக்கொண்டுதானிருந்தார்கள்
வேறுமாதிரி நடந்துகொண்டிருக்கலாம்
இளமையில் நாம் இழைத்த அநீதிகளின்
துரத்தப்பட்ட நினைவுகளில்
எப்படித் தேடுவது அவர்களை?
மன்னிப்புக் கேட்க......


~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

நினைவு மத்தாப்புக்கள்


மறக்கவே முடியாது
பத்து வயதில் ஹாஸ்டலில்
ரொம்ப நேரம் என்முறைக்காக காத்திருந்து
என்னிடம் இல்லாத பத்துக் காசை வாங்காமலேயே
எவர்சில்வர் தட்டில் பெயர்பொறித்துக் கொடுத்து
தன்னை என் மனதில் எழுதிச் சென்ற
கைவினைஞனை

மறக்கவே முடியாது
சைக்கிள் ரிக்க்ஷாவில்
அலறிக் கொண்டு
மகனைத் தூக்கிச் சென்ற நேரம்
ஆஸ்பத்திரியில் கொண்டுவிட்டுக்
அவசரத்தில் உள்ளே போகச் சொல்லிக்
காசு வாங்க மறுத்த
மனிதனை

ஐஸ்-கிரீம்


கூடாதென்று டாக்டர் சொன்னபின்
மனைவியும் பிள்ளைகளும் மறுத்தபின்னும்
ஒதுக்கமுடியவில்லை

சிறுவயதில்
அடுத்தவர்கள்
வாங்கிச் சுவைக்க
வெறும்நாக்கைச் சப்புக்கொட்டி
வேடிக்கை பார்த்ததை

முகத்தைத் வேறுபுறம் திருப்பிக் கொண்ட
தோழர்கள் எவரும்
வாங்கித் தரமாட்டாரா
என்றேங்கியதை

ஒவ்வொரு முறையும்
ஞாபகத்தில்
உருகி வழிகிறது
பாலைஸ்

* * * * * * * * * * * * * * * ****************************************
 
 



ஒரு சின்ன நாற்காலிதான் தேவை
ஒரு சின்ன மேஜையோடு

எனக்குத் தெரிந்த மொழிகளில்,
எனக்குத் தெரியாத வரிகள்
வளைந்தோடி மயக்கும் புத்தகங்கள்
எப்போதும் நிரம்பி வழியும்
அமுதசுரபியாக இருக்கட்டுமே
அந்தச் சிறிய மேஜை

அச்சிறிய மேஜையில்
குறிப்பெடுக்க்க் காகிதங்களோ, எழுதுகோலோ
தேவையில்லை
உலகத்தின் உண்மைகள் எல்லாம்
ஏற்கனவே சொல்லப்பட்டுவிட்டன
ஆனாலும்
வாழ்க்கையின் நாடகம்
இன்னமும் இருக்கிறது
ஏராளம் ஏராளம்

நான் வரிகளில்
உணர்ச்சிகளின் கவர்ச்சி நடனத்தை நேசிக்கிறவன்
உண்மையின் நிர்வாணத்தை ரசிக்கும் பெருங்காமுகன்
மனிதர்களின் உன்னதங்களைப் பருகும் பெருங்குடிகாரன்
உலகத்தின் துயரங்களுக்காக
தன்னைச்
சிலுவையில் அறைந்துகொள்ளும்
ஒன்றும் இயலாதவன்

நான் கேட்பதொன்றும் பெரிதில்லை
ஒரு சின்ன நாற்காலியும்
புத்தகங்கள் உள்ள ஒரு சின்ன மேஜையும்


 

காணாதது


சில நேரம் பாய்ந்து செல்லும்
சிலநேரம் மனம்கனத்து நகரும்
சிலநேரம் கோடாகிச் செல்லும்
தண்ணீரைப் பார்த்து
சொல்லிக் கொண்டிருக்கும்
நதிக்கரையோரத்துப்
பாறாங்கல் ஒன்று
“எப்போதும் ஓடும் தண்ணீர் இதுவே”

பாறாங்கல்லில் மோதி உராய்ந்து
ஓடிக் கொண்டிருக்கும்
தண்ணீர்
வழியெல்லாம் சொல்லும்
“எப்போதும் நிற்கும் கல் இதுவே”

கண்களை வருடுவது


பாத்திகளுக்குள் பாய்ந்த நீர்
வேர்களைத் தேடுவதுபோல்
இருட்டுக்குள் வைத்த காலடிகள்
இன்னும் தேடுவது எதை?

காட்டுப்பன்றி நிலத்தில் கிழங்கைத்
தோண்டுவது போல
கனவுக்குள் புதைந்த வார்த்தைகளை
தோண்டி எடுப்பது எது?

விழிகள் அலைந்தலைந்து
மனம் குடைந்துகுடைந்து
சலித்துக் களைத்தபின்
மனதை வருடுவது
குழந்தைப் பருவத்திலிருந்து
பின் தொடர்ந்து வரும்
நீல வானின் நட்சத்திரங்கள்.




தொலைபேசியின் கேள்வி
கண்காணாத் தேசத்தில்
வேலைக்குச் சென்றபின்
ஆண்டுக்கொரு முறை
அப்பாவின் குரல் நேரில்
கேட்கும்

போன்பூத்துக்கு நடக்கமுடியாத
தள்ளாமையின் காலம்
வீட்டுக்குப் போன் வந்ததும்
ஒரே முறை
அரைகுறையாய்.. காது கேளாமல்..
பேசிவிட்டு அப்பா
கீழ்வைத்த ரிசிவர்
அவர் இறந்த நாளிலிருந்து…
தொந்தரவு செய்து கொண்டிருக்கிறது
நினைவில்
இன்னும் சிலமுறை பேசியிருக்கலாம் காசு பற்றிக் கவலையின்றி
என்று

ஏரிக்கரை

எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும்
வருகின்ற பறவைகள்
எல்லாத் திசைகளிலும்
காற்றில் இசைத்துச் செல்லும் காவியங்கள்


திரும்பவேண்டும் என்றே கிளம்பியவை
தங்கிவிடும் ஏரிக்கரைகளில்
மீன்கள் துள்ளிப் பாய்ந்தெழுதும்
சிறுகவிதைகளை ரசிக்க


மரங்கள் வரைந்த சிற்பங்களைக்
காற்றுத் தழுவிக் காதல்செய்யும் போது
அலைகள் எழுப்பும் சல சல
கரையில் தவமிருக்கும் கற்களை
தொட்டுவரும்


மழையின் பொழிவு
பூமியின் நெஞ்சைத் தோண்டி எடுக்கும்
உயிர்களுக்குக் கருணை வழங்க


ஒருபோதும் குறைவதில்லை
ஏரிக்கரையில் அன்பு

******************************
அவன் இன்னும்

எல்லாப் பதவிகளையும்
அலங்கரித்த பின்னும்
இன்னும்
எல்லாப் பட்டங்களைப்
பெற்ற பின்னும்
இன்னும்
கணக்கிலாச் சொத்துக்களைப்
சேர்த்தபின்னும்
இன்னும்
புத்தகங்களைப் படித்தபின்னும்
எல்லா ஞானங்களைப் பெற்ற பின்னும்
எல்லாப் பித்தங்களும்
தெளியவில்லை இன்னும்
எல்லாச் சந்தேகங்களும்
எழுகின்றன மீண்டும்
நார்ஸிஸியஸ் போல
பாறையை உருட்டிக் கொண்டு
ஏறுகிறான் மலைக்கு
மீண்டும் மீண்டும்

****************************

காதல் கவிதைகள்
எழுதிக்கொள்ளலாம்
குவிந்திருக்கும் பெண்துயரங்களையும்
ஆணின் பொசுக்கும் வக்கிரங்களையும்
கலைத்தபின்
என்றுதான் நினைத்தேன்
கூட்டுக்குள்
தீயெரிகையிலேயே தொடங்கிவிடுகிறது
காட்டுக்குள்
மனதை சமனப்படுத்தும்
மெல்லிய இசை
காத்திருக்க முடியவில்லை
ஒன்று முடிந்தபின்
இன்னொன்று என்று..

தவளையும் கற்கும்


பாம்புக்குப் பயந்து
படியேறி வெளிவந்து
இருட்டைப் பார்க்கும்
ஒரு கிணற்றுத் தவளை

வயல்வெளிக்குள்ளே
பாம்புகள் ஆயிரம் கண்டு
நீரிலும் நிலத்திலும்
தத்தித் தாவியது

கற்றுக் கொண்டுவிட்டது
கத்துவதெப்போதென்பதையும்
பாம்பின் உரித்த சட்டைகளுக்குள்
ஒளிந்து கொள்வதையும்

எங்கோ ஒரு பாம்பு
தனக்காகக் காத்திருப்பதையும்

 

அவஸ்தை


எனது நகரத்தின் சாலைகளில்
நெருக்கியடிக்கும் வாகனங்கள்
அவைகளின் போக்கிலே
என்னைத் தள்ளுகின்றன

வலதுபுறம் நூலகம் வரும்போது
பேருந்தொன்று மறித்துவிடுகிறது
போலிஸ்காரர் என்னை முன்னே
போகச் சொல்லுகிறார்

இடதுபுறம் இசைக்கூடம் வரும்போது
யாரோ முக்கியஸ்தருக்காக
எல்லாமே நிறுத்தப் பட்டிருக்கின்றன

நாடகத்துக்குக் கிளம்பும் மாலைகளில்
அலுவலகத்தில் இரவு தங்கவேண்டியதாகிறது
நடன நிகழ்ச்சிக்குச் சீட்டு வாங்கினாலும்
அரங்கில் நுழையமுடியாத கூட்டம்

எனது பயணங்கள் எல்லாமே
திட்டமிடப்படாதவை என்கிறாள் மனைவி

எல்லாத் திட்டங்களும் நிறைவேறாதவை
என்பதறிந்தும்….

தேசம் என்பது

பூமியின் மீது கோடுகளல்ல

தேசம் என்பது மண்ணுக்குள் இருந்து தோண்டும்
நீரல்ல

தேசம் என்பது மனதின் மீது வரைந்த வரைபடம்

தேசம் என்பது மொழியில் செதுக்கிய மெழுகுச்சிலை

தேசம் என்பது ஜனங்களுகிடையே
பாயும் ரகஸிய நதி

கொலைகாரர்களுக்கு எதிரான கவிதை

அடக்குமுறைக்கு எதிரான கொடி

விண்வெளியில் இருவர் சேர்ந்தாலும்
கடலுள்ளே மறைந்தாலும்
நினைவை நிரப்பும் காற்று

எளிதில் வெட்டப்படும் செடி

எப்படியும் எழுந்துவிடும்
கண்ணில்படாத பாறை…

தேசம் என்பது……

 
 
 

கிராமத்தை விட்டுச் செல்லும்

இரட்டையடிச் சாலையோரத்தில்
காத்திருக்கும் ஊமத்தைச் செடி
காலடியில் பட இதழ்விரித்திருக்கும்
நெருஞ்சி
ஆலமரத்தின் பெருநிழல்
பச்சைக் குளத்தின் சில மீன்கள்
டயர்கள் சுழலும் வேகத்தில்
கால்கள் வருவதில்லை அங்கு

நூலகத்தின் அமைதியில்


எங்கிருந்தோ வரும்

மெல்லிய டக் டக் ஒலியில்

மீண்டும் மீண்டும்

ஞாபகம் வருகிறது

கதைக்குள்ளிருந்து

குதித்தோடிவிட்ட

சின்னக் குழந்தையின்

காலடி

எப்போதோ?


தண்ணொளியின் மென்னணைப்பில்
நான் மயங்க
யாரும் காணாமல்
என்னருகில் வாராமல்
இருபத்தி நான்காவது மாடிக்கு மேல்
என்னைத் தேடி நிற்கும்
வீறிட்டெழும் கூச்சலில்
வீட்டில் நான் நுழைய
வினாடியில் கலங்கிவிடும்
நிலவின் முகம்

இன்னும் சந்திக்கவில்லை
அந்த முழுநிலவை

 
 

என்னைத் தொடாதே


வான் கொடுத்துப்,
பூமி தள்ளிவிட,
நதி போராடித்தான் பார்க்கிறது
வளைந்தும் நெளிந்தும்
நுழைந்தும்
மனிதர்களை அடைந்துவிட


ஆடுகள்


கண்கள் பார்க்காதது போல்
இருந்துவிடுவோம்
காதுகள் கேட்காதது போல்
வாய்கள் பேசாததுபோல்
நடித்துவிடுவோம்

மேய்ப்பர்கள்
புல்விரும்பும் மந்தைகளைத் தானே
விரும்புகிறார்கள்

நண்பனின் வீட்டைக் கடக்கும் போது


நண்பனின் வீட்டைக் கடக்கும்போது
அங்கிருந்த தோட்டத்துப் பூக்களின்
மணம் வருகிறது
பூக்களை கோர்த்துக் கோர்த்து
அவன் அக்கா செய்த
பூமாலையின் நிறங்கள்
கண்ணில் எதிரொளிக்கின்றன

உள்புற வாசலில் வாடாமல்லி மட்டும்
இன்னும் இருக்கிறது

ஏதோ கோஷத்தை நம்பி
போலிசிடம் அவன் வாங்கிய அடிகள், தழும்புகள்
யாராவது அடி வாங்கும் போது ஞாபகம் வருகின்றன
என்னைப் போல் ஒரு கோழையை அவன்
ஞாபகப்படுத்திக் கொள்ளமுடியாது

நடுகல் அல்லது
நாற்றமடிக்கும் பழையகுளம்
என் நண்பன் எதுவாக இருக்கக் கூடும்?

பெருங்காட்சி


வண்ணங்களையும்
காட்சிகளையும் உறிஞ்சிவிடும்
மரணக் கதிரின்
பேரொளி
அதனொளியில்
வாழ்வும் சாதனையும்
தாழ்வும் வேதனையும்
இன்னும் பலவும்
ஒன்றாகவே தோன்றும்

பெரிதினும் பெரியதாய்
எங்கும் நிறைந்திருக்கும்
எல்லையற்ற பெருவெளி
அதன் விரிவில்
பெரியதும் சிறியதும்
அரியதும்
இன்னும் பலவும்
ஒன்றாகவே வரிசையில் மறையும்

எதுவும் யாரும் இருந்ததா?
என்பதே மிஞ்சும் கேள்வியாய்…